Entrevistas

Calpurnias, mulleres poetas ourensás

Montserrat Villar

montse

– Fálanos da túa traxectoria como poeta. Cando empezaches a escribir? Cal era a túa motivación principal? Canta obra publicaches?

Empecei a escribir con 12 ou 13 anos. Leía, nesa altura, a Pessoa en portugués (e entendía o que imaxinaba mais que o que puña) e á Generación do 27 e sentía a necesidade de me expresar a través da poesía. Despois afeccioneime a escoitar a Aute, Silvio Rodríguez, etc, e tamén me descubriron poesía. Mais tarde chegou Mário Sá-Carneiro, a xeración Nós… Para min, desde sempre, significou unha maneira de comunicarme, unha forma de expresión que non é posible substituír por outra. E nesas continuo: escribir como respirar e respirar para poder vivir.

Teño 7 libros publicados, creo, tres antoloxías, e algunha plaquete e libro de autor que tamén forman parte da miña historia de versos e das relacións que a poesía e as artes favorecen.

– Como foi evolucionando esa escritura? Quen ou que che inspirou?

Como dixen, empecei lendo aos do 27, Pessoa, Méndez Ferrín, Castelao,… o que tiña ao meu alcance. Despois chegaron os de décadas posteriores (especialmente Ángel González e Gil de Biedma), e entrou coma unha pedra Leopoldo María Panero. Este último foi decisivo para miña escritura a partir dos 25 anos. El ensinoume a escribir para min sen pensar no que poda parecer lá fora, a dicir todo o que quero dicir sen ataduras nin freo, só con honestidade e desde a miña verdade en cada poema. Nestes últimos 10 anos, a miña relación con Poetas do Extremo demostroume esa idea que sempre estivo aconchegada en min e que nestes últimos 10 anos ten un importante sentido: o poeta é un ser que comparte alma e vida e que ten unha maneira de ver a vida completa as 24 horas do día: compartir e vivir mais alá de un mesmo. Ser poeta é ser un Nós dentro e fora da palabra. Implica compromiso coa vida e coa palabra ao mesmo tempo.

– Cóntanos cales son as túas principais referencias literarias, e máis concretamente en canto á poesía escrita por mulleres.

De xoven nunca tiven acceso a poesía de mulleres mais alá de Rosalía de Castro, Gloria Fuertes e Carmen Conde. Despois descubrín a Dickinson, Storni, Pizarnik, Plath, Sofia de Mello B,… e agora convivo con moitas mulleres poetas deste século na Asociación Genialogías, e fora dela, todas elas, maravillosas e comprometidas. Mais, creo que as lecturas de antes da poesía de mulleres son as que realmente me marcaron.

– Que che parece o proxecto Calpurnias, mulleres poetas ourensás Cóntanos un pouco sobre a túa achega ao proxecto.

É unha iniciativa de Yoli López que facía moita falta. Eu vivo en Salamanca desde os 18 anos e non tiña moita relación coa poesía galega debido a que até agora toda a miña obra estaba escrita en castelán (só existe unha antoloxía de parte dela en galego) e iso non facilitaba entrar nos círculos galegos, era o meu tema pendente. E xusto o ano que decido poñerme a traballar nun poemario en galego, contacta a Yoli comigo para propor o proxecto, non se pode pedir mais. Para min significa, ao fin, volver á miña casa, e volver moi ben acompañada, xunto a mulleres-poetas que admiro e que desexo seguir coñecendo. Faime sentir moi emocionada e moito mais preto de miña terra, algo que votaba moito de menos.

– Tes algún outro proxecto no horizonte? Algún poemario no que esteas a traballar?

Sairá ese poemario do que falei hai pouco, en edición bilingüe: galego-castelán e que di moito de min, da miña poesía e da miña aptitude coa vida. Tamén estou a traballar nunha antoloxía de poemas que se publicará proximamente en São Paulo. A selección foi feita por unha profesora desa cidade e vai ser publicada moi pronto.

– Que opinas do labor de Editorial Cuestión de Belleza?

Necesaria e imprescindible. Xente que aposte pola poesía coo cariño que a editorial Cuestión de Belleza demostra en cada edición que fai, é moi necesaria. A poesía, todos o sabemos, non é un negocio nin para os editores nin para os poetas, e arriscarse, nestes tempos que corren, a publicar libros de poesía é unha heroicidade. Se ademais, o heroe que dirixe a editorial, se emociona cando escoita ler poesía, non queda dúbida de que existe amor polo que se fai, un amor só propio dos Humanistas, concepto entendido no seu sentido mais estrito.

Logo cuadrado vectorial pequeño